@Boqueroni
- Ver.
- Oir.
- Mastodon.
Pal boque
Otra olaaaaaa🌊
Pal boque Otra olaaaaaa🌊
Otra olaaaaaa🌊
Otra olaaaaaa
@Ruymotxo
-Paco quietorrrrrr
@Perseo
Pasa el Bourbon 😋🤣🤣🤣🤣
@Perseo
Ya me doy cuenta pero que casualidad que yo soy de los que más crítica a Eugen
🤔🤔🤔🤔 Pero no y agradezco a los administradores de Qoto que me han notificado que desde lo del espam seamos nosotros lo que decidamos
y que no piensan blokear instancias
Bien por ellos🤗
@Perseo
Gracias 😊
@Perseo
No han publicado nada 🤔
@hiogepo
Solanum torvum in Indonesia - tekokak
@Perseo
Lo he mirado y no han publicado nada de nada que mal me huele
Sólo siguen a tres o cuatro 🤔🤔
@Perseo
Sabés tal vez éstos no tengan la culpa y de echo no la tienen 😞
Que pasa Eugen 🤔
Quiero creer que tú no puedes hacer más
O si?
no se voy a aceptar mirare bien tal vez sea bueno
Que crees?
día das letras e da música galegas
A MUSA NON LEVA UN PESO
Lúa baixo o chopo
Olga Novo
“Nalgún poema pasei frío e pasei fame
Sentín sufrimentos que non eran meus.
cos teus fillos metidos no ferrado
coas túas criaturas nunha mula
cos teus bebés nunha caixa de cartón
cos teus mozos na casa.
Nalgún lugar tiña frío e fame
Rompei o xeo coas mans para lavar a roupa na piscina
con aquel xabón que non espumaba
fabricado
con graxa e sosa cáustica e unha pinga
sutil
de amor.
Nalgún poema verteuse leite aos meus pés
escoitando chorar a miña filla
E no medio da noite aleitei nenos doutro tempo
aferrándose ao instinto de succión
coma quen preme os beizos contra o aire para extraer a luz
do día
Nalgún poema pasei frío e pasei fame
Sentín como a sarabia destruía o trigo contra a miña carne
e así cando queda sen nada
escolle algunha rama na memoria
con ela prender lume e ir á fonte para durmir
para que durmen os fillos da pobreza.
Nalgún lugar o leite subía ata os meus peitos
mentres a palabra ascende ao cerebro
trepando coma un gato nun bosque de glándulas
e fun todas as nais que son nais dos meus fillos
Nalgún poema pasei fame
e tiña frío".
día das letras e da música galegas
A MUSA NON LEVA UN PESO
Olga Novo
Lúa bajo el álamo
“En algún poema pasé frío y pasé hambre
sentí padecimientos que no eran míos.
con vuestros hijos metidos en el ferrado
con vuestras criaturas encima de una mula
con vuestros bebés en una caja de cartón
con vuestras crías al lado del hogar.
En algún lugar pasé frio y hambre
rompí hielo con las manos para lavar ropa en la poza
con aquel jabón que no espumaba
fabricado
con grasa y sosa cáustica y una gota
sutil
de amor.
En algún poema se me cayó leche a los pies
al sentir el llanto de mi hija
y en lo alto de la noche di de mamar a niños de otra época
agarrados al instinto de succión
como quien aprieta los labios contra el aire para extraer laluz
del día.
En algún poema pasé frío y pasé hambre
sentí como el granizo destrozaba el trigo contra mi carne
y así al quedar sin nada
recoger alguna rama en la memoria
con ella encender fuego e ir a la fuente a por sueño
para que duerman los hijos de la pobreza.
En algún lugar me subió la leche a los pechos
como asciende la palabra hasta el cerebro
trepando como un gato en un bosque de glándulas
y fui todas las madres que son madres de mis hijos
En algún poema pasé hambre
y pasé frío.”
día das letras e da música galegas
A MUSA NON LEVA UN PESO
Foliada de Berducido
Milladoiro
día das letras e da música galegas
A MUSA NON LEVA UN PESO
Yolanda Castaño
Cando o ceo cobre a capota e a noite suborna o día
saen do escuro as estrelas con zapatiños de vicetiple.
Todo o que queda na punta da lingua
molla a saliva coa que digo este verso.
Tubérculo, iceberg, un corpo estraño na ostra,
as súas feces estruman todas as miñas fragas.
Todo canto poida dicirche
diríacho só na lingua que non entendas.
Un corpo cavernoso enche os seus motores,
dosifica o seu canto en estilo indirecto.
A miña lingua amadriña o rubor destes poemas
só para que nunca podas lelos ti.
A miña lingua fisterra, un toxo raspando a gorxa,
o máis correúdo dos oito tentáculos fervendo.
Unha tarxeta de memoria na que non colle un alfinete,
o figo meloso que se come só por que non podreza.
A miña lingua é unha coroza no medio de Manhattan,
un soportal de pedra por alí non pasa ningún río,
unha kipá que escurece e medra e medra sobre as cabezas,
o dedo dunha deus negra sinalándonos dende o alto.
A miña lingua é o herexe emulado por un mártir,
o lugar do teu corpo ao que lle tés
medo.
Pequena deslinguada en diferido, fun gardar a man e agora
redobro a aposta,
mira este ás con ás, onde poño a boca poño a bala.
As palabras convulsas,
estas palabras remotas,
as que nunca haberás ler,
orbitais porque son miñas, miña esta
cousa, miña, como miña esta lingua.
Miña.
Lector , Cuenta Cuentos, Conciencia Social
Diseñador Gráfico