Show newer

@Boqueroni
- Ver.
- Oir.
- Mastodon.

Pal boque

Otra olaaaaaa🌊
Pal boque Otra olaaaaaa🌊
Otra olaaaaaa🌊

Otra olaaaaaa

@Boqueroni

Pal boque

Otra olaaaaaa🌊
Pal boque Otra olaaaaaa🌊
Otra olaaaaaa🌊

Otra olaaaaaa🌊

mikel boosted

@paula @Perseo
Vale admito Pulpo 😄
un paxaro na man vale dous na matogueira

@Perseo
Ya me doy cuenta pero que casualidad que yo soy de los que más crítica a Eugen
🤔🤔🤔🤔 Pero no y agradezco a los administradores de Qoto que me han notificado que desde lo del espam seamos nosotros lo que decidamos
y que no piensan blokear instancias
Bien por ellos🤗

@Perseo
Lo he mirado y no han publicado nada de nada que mal me huele
Sólo siguen a tres o cuatro 🤔🤔

@Perseo
Sabés tal vez éstos no tengan la culpa y de echo no la tienen 😞
Que pasa Eugen 🤔
Quiero creer que tú no puedes hacer más
O si?
no se voy a aceptar mirare bien tal vez sea bueno
Que crees?

mikel boosted

Yo ya no se qué hago con esto
los Spam siguen llegando
y tengo unas cuantas peticiones de seguimiento de la social
🤔🤔

día das letras e da música galegas

A MUSA NON LEVA UN PESO

Lúa baixo o chopo

Olga Novo

“Nalgún poema pasei frío e pasei fame

Sentín sufrimentos que non eran meus.

cos teus fillos metidos no ferrado

coas túas criaturas nunha mula

cos teus bebés nunha caixa de cartón

cos teus mozos na casa.

Nalgún lugar tiña frío e fame

Rompei o xeo coas mans para lavar a roupa na piscina

con aquel xabón que non espumaba

fabricado

con graxa e sosa cáustica e unha pinga

sutil

de amor.

Nalgún poema verteuse leite aos meus pés

escoitando chorar a miña filla

E no medio da noite aleitei nenos doutro tempo

aferrándose ao instinto de succión

coma quen preme os beizos contra o aire para extraer a luz

do día

Nalgún poema pasei frío e pasei fame

Sentín como a sarabia destruía o trigo contra a miña carne

e así cando queda sen nada

escolle algunha rama na memoria

con ela prender lume e ir á fonte para durmir

para que durmen os fillos da pobreza.

Nalgún lugar o leite subía ata os meus peitos

mentres a palabra ascende ao cerebro

trepando coma un gato nun bosque de glándulas

e fun todas as nais que son nais dos meus fillos

Nalgún poema pasei fame

e tiña frío".

Show thread

día das letras e da música galegas

A MUSA NON LEVA UN PESO

Luar Na Lubre
Romeiro Ao Lonxe

Show thread

día das letras e da música galegas

A MUSA NON LEVA UN PESO

Olga Novo

Lúa bajo el álamo

“En algún poema pasé frío y pasé hambre

sentí padecimientos que no eran míos.

con vuestros hijos metidos en el ferrado

con vuestras criaturas encima de una mula

con vuestros bebés en una caja de cartón

con vuestras crías al lado del hogar.

En algún lugar pasé frio y hambre

rompí hielo con las manos para lavar ropa en la poza

con aquel jabón que no espumaba

fabricado

con grasa y sosa cáustica y una gota

sutil

de amor.

En algún poema se me cayó leche a los pies

al sentir el llanto de mi hija

y en lo alto de la noche di de mamar a niños de otra época

agarrados al instinto de succión

como quien aprieta los labios contra el aire para extraer laluz

del día.

En algún poema pasé frío y pasé hambre

sentí como el granizo destrozaba el trigo contra mi carne

y así al quedar sin nada

recoger alguna rama en la memoria

con ella encender fuego e ir a la fuente a por sueño

para que duerman los hijos de la pobreza.

En algún lugar me subió la leche a los pechos

como asciende la palabra hasta el cerebro

trepando como un gato en un bosque de glándulas

y fui todas las madres que son madres de mis hijos

En algún poema pasé hambre

y pasé frío.”

Show thread

día das letras e da música galegas

A MUSA NON LEVA UN PESO

Foliada de Berducido
Milladoiro

Show thread

día das letras e da música galegas

A MUSA NON LEVA UN PESO
Yolanda Castaño

Cando o ceo cobre a capota e a noite suborna o día
saen do escuro as estrelas con zapatiños de vicetiple.

Todo o que queda na punta da lingua
molla a saliva coa que digo este verso.
Tubérculo, iceberg, un corpo estraño na ostra,
as súas feces estruman todas as miñas fragas.

Todo canto poida dicirche
diríacho só na lingua que non entendas.

Un corpo cavernoso enche os seus motores,
dosifica o seu canto en estilo indirecto.

A miña lingua amadriña o rubor destes poemas
só para que nunca podas lelos ti.

A miña lingua fisterra, un toxo raspando a gorxa,
o máis correúdo dos oito tentáculos fervendo.
Unha tarxeta de memoria na que non colle un alfinete,
o figo meloso que se come só por que non podreza.
A miña lingua é unha coroza no medio de Manhattan,
un soportal de pedra por alí non pasa ningún río,
unha kipá que escurece e medra e medra sobre as cabezas,
o dedo dunha deus negra sinalándonos dende o alto.
A miña lingua é o herexe emulado por un mártir,
o lugar do teu corpo ao que lle tés
medo.

Pequena deslinguada en diferido, fun gardar a man e agora
redobro a aposta,
mira este ás con ás, onde poño a boca poño a bala.
As palabras convulsas,
estas palabras remotas,
as que nunca haberás ler,
orbitais porque son miñas, miña esta
cousa, miña, como miña esta lingua.
Miña.

Show older
CleverLibre Social

CleverLibre Social is an inclusive social instance for open discussion, learning, and community.
All cultures welcome.
Hate speech and harassment strictly forbidden.