fèis saoghal celtic
Beannaich an Beannaichte
hasta mañana
(Dàn gun urra, 9mh linn)
“Tha mi a’ giùlan meur de chraobh ubhal Emain,
coltach san dòigh a tha fios agad mu thràth.
Bidh geugan de airgead geal a ’fàs orra
agus gucagan flùr criostalach breagha.
Tha eilean glè fhada bho na tìrean sin,
timcheall air a maraichean geal gleansach.
A ’tarraing a shlighe geal an aghaidh nan cladaichean,
tha iad nan seasamh air ceithir colbhan làidir.
Tha seann chraobh fo bhlàth
mu bheil eòin sona a ’seinn fad na h-ùine
anns a ’cho-sheirm as binne,
a ’cothlamadh an òrain aige gus na h-uairean a chomharrachadh.
An seo chan eil fios aig duine muladach
chan eil cruas no ìobairtean an seo,
chan eil tinneas, bàs no pian ann.
Is ann mar sin a tha beatha Emain cheart,
beatha nach eil san t-saoghal seo.
Bidh aoighean solais an uairsin a ’nochdadh
am measg an uisge shiùbhlach,
a ’plubadaich an long aige gu dòigheil a dh’ ionnsaigh an tràigh.
far a bheil iad air an cruinneachadh eadar cearcallan de chlachan,
agus tha ceòl milis agus saor ag èirigh eatorra.
Tro ùine,
bidh an sluagh cruinnichte a ’seinn òran
chan eil sin a ’dùsgadh bròn;
ceudan de ghuthan, uile ann an sèist,
ann an geas na beatha agus òran na beatha maireannaich.
Tha Emain a ’fuireach ann an iomadh dòigh ri taobh na mara,
ge bith a bheil e fada no faisg,
ann an seallaidhean soilleir bidh na boireannaich a ’coiseachd,
air cladach nan tonnan fìor-ghlan agus maiseach.
Agus ma chluinnear guth binn nan creagan
agus eòin-òran dùthaich na sìthe,
taobh a-staigh ruigsinneachd, coisichidh na boireannaich sin;
Uill, feumaidh a h-uile duine an seo coiseachd ”.
(Poema anónimo, siglo IX)
“Llevo una rama del manzano de Emain,
parecida en la forma a las que ya conoces.
Crecen en ellas ramas de plata blanca
y hermosos capullos de flores cristalinas.
Hay una isla muy lejos de estas tierras,
alrededor de ella brillan blancos caballos de mar.
Dibujando contra las orillas su rastro blanco,
se mantienen sobre cuatro fuertes pilares.
Hay un viejo árbol en flor,
sobre el que alegres pájaros cantan a todas horas
en la más dulce armonía,
combinando su canto para marcar las horas.
Aquí nadie conoce la tristeza,
no existe dureza ni sacrificios aquí,
no hay enfermedad, muerte o dolor.
Tal es la vida del justo Emain,
una vida que no se halla en este mundo.
Aparecen entonces huestes de luz
entre el agua brillante,
remando su nave hábilmente hacia la playa.
donde están agrupados entre círculos de piedras,
y una música dulce y libre se eleva entre ellos.
A través del tiempo,
la muchedumbre reunida canta una canción
que no evoca la tristeza;
cientos de voces, todas a coro,
en conjuro de vida y canción de vida eterna.
Emain habita de muchas formas junto al mar,
tanto si está lejos, como si está cerca,
en brillantes tonos las mujeres pasean,
a la orilla del puro y resplandeciente oleaje.
Y si se escucha la melodiosa voz de las rocas
y los pájaros cantores de la tierra de la paz,
al alcance de la mano, esas mujeres caminarán;
pues todos aquí sólo necesitan caminar”.
@mikelalasmuto absolutamente brillante
@mikelalasmuto unos grandes desconocidos incluso dentro del mundillo thrashero
@mikelalasmuto grandisimo Anderson \m/