banyo yapmamaktan kastım elbette ki kirli kokmak değil. herhangi bi koku ya da mantar/bakteri riskini önleyecek hijyenden kaçınmak değil bahsettiğim şey. ya da günlerce aynı kıyafeti giymek değil.

ki bunu araya sıkıştırmadan edemem; sadece terleyerek hijyenik problemler yaşayan birisi muhtemelen uygun olmayan beslenme ve yetersiz hareket rutinlerine sahiptir.

neyse, benim meselem asgari hijyen rutinleriyle değil, bütün vücudu suya sokup çıkartmakla; terleyip kurumaktan utanmak, korkmak, iğrenmekle.

terlemenin korkulacak, utanılacak, iğrenilecek bi durum olarak çerçevelenmesi ve banyonun rutin bir gereklilik olarak sahiplenilmesinin hem hristiyanlıktaki vaftizle, hem de islam’daki gusülle alakalı bi yanı olduğunu düşünüyorum.

eğer ki hayatımın sorumluluğu altında bedenim terlemişse (ki burada hayatın sorumluluğu içerisinde değerlendirilebilecek birçok vücut sıvısını dahil edebiliriz) ve birileri ya da bir öğreti bundan arınmam gerektiğini öğütlemişse burada cezalandırılan şeyin ne olduğu çok açık; üzerlerinde hayatımın uzandığı bütün pozisyonlar elbette.

dolayısıyla benim için banyo yapmak bir rutin değil, baya ritüel gibi bi şey. onu hakettiğimi bi noktada hissediyorum, ama o zamana kadar hayatımdan utanmamı öğütleyen öğretilerin ya da sosyal tutumların hayat rutinlerime banyoyu dahil ederek burnunu sokmasına asla tahammülüm yok.

ben bir yılanmışım ve beni dizginlemek için oluşmasına izin vermedikleri derimi kat kat soyarak hayatımı sakatlamaya çalışıyorlarmış gibi hissediyorum.

ki geldiğim noktada buna eminim