hayatımda onca şeye isabet eden, ambient türünün en tutulduğum albümü hakkında birkaç şey söylemek istiyorum.
#brianeno #ambient
ambient 4: on land, brian eno
https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_nGPxToS0FelseuN1PKsG-Z4ypMtFtaENY&si=me-tH7syAjBuxgQK
sanki bu albümdeki müziklerin deneyimlerini bi şekilde biliyoruz ama istediğimiz anda o sesleri kafamızda canlandıramıyoruz.
şu anda bir kuşun sesini mi duyuyorum? yoksa bi memeli mi? belki de sadece derin mağaralardaki hava akışının sesi ya da bilmediğimiz bi kültürün ağıt tekniğidir. bilemiyoruz, bi şekilde oraya sızmamıza izin vermiyor eno. üzerine bir de o sesleri deneyimleyenin kim/ne olduğunu da anlayamıyoruz. sesler uzaklaşıyor, yakınlaşıyor ama zihnimize müzik boyunca eşlik eden temel seslerde bu tuhaf seslerin yaklaşma, uzaklaşmalarına anlamlı bi tepki göremiyoruz.
eno sanki bu ses koleksiyonlarıyla hayatımız üzerine bir harita geriyor. kendisinin “teslimiyet” dediği; etkiyi ve tepkiyi alan ya da veren aktörler olmaksızın, o etkilerin ve tepkilerin, o kuş-benzeri, mağara-benzeri ya da benzemezi seslerin üzerine yansıyabilecekleri bir harita oluşturuyor. bir ses haritası.
verebileceğimiz herhangi bi tepkiye “işte, o tepki de buralara yansıyor” diyen bi harita. eno bu sayede aktörlüğümüzü bi süreliğine gerçekten de askıya alabilen bir “teslimiyet” deneyimi yaratabiliyor.
ne zaman o müzikleri hatırlamaya çalışsak, başarısız oluyoruz. çünkü biz hiçbir zaman orada olmadık, eno bir şekilde zihnimizi hiçbir zaman olmadığımız bi yüzeye konumlandırmayı başarıyor.
