stres bedenini yırtıp, hayatının geometrisine göre ondan başka bi şey yapar. o sırada başka hayatların bedenlerine bakar ve stresin varlığını reddedermişçesine o acıya sorumlular ararız. hayata sırtımızı döner, bütün dünyayı bedenimize yapılanı geri ödetme grafiğine dönüştürürüz.

kötüler yok mudur? şüphesiz vardır. ancak kötülüğün ana besin kaynağı stresine sırtını çevirmiş, hayatını bi intikamın aracı haline getirmiş bedenlerdir. onların stresle iletişim kurduklarını düşünmek yaygın kanıdır. aslolan stresimizden iletişim kurabilecekleri bir istisna ayıklamaya çalışmalarıdır. stressiz, geçirgen bedenlere dönüşmeyi arzulamamızdır.

hayatımız, lokmalar halinde bedenlere dönüşür. bunun paydaşıyızdır. hayatımız geçirgen bedenlere bölünür, onlar da ziyafetine devam ederler.