bi şeyi bi kez yapabildiğini gördükten sonra, artık yapmak istemiyor olman gerçeği ile durmadan çatışıp beynini çamura çevirmesi... bunu felsefede yaşıyorum. bırakalı aylar oldu, belli ki sancısı yıllar sürecek. felsefi bi problemle karşılaşınca saatlerce, bazen günlerce beynimi durduramıyorum. sonra yorgun düşmüş, rutinlerini ve hayatını kaçırmış bi vaziyette duvarı izlerken buluyorum kendimi.

felsefeye aşırı saygı duyuyorum ama bi yandan da nefret ediyorum. çünkü cidden iyiyim o işte, ama istemiyorum. bu nası bi lanet bilmiyorum