Nie miałbym nic przeciwko wprowadzeniu do polskiego systemu #referendum jako (opcjonalnego) formalnego etapu legislacji (ustawa wchodzi w życie pod warunkiem…). Obecnie tego nie mamy, no i trzeba by w tym celu naprawić nonsensowny próg 50% frekwencji (zastępując go progiem 25% uprawnionych „za”), bo inaczej bojkot zawsze wygra.

W obecnym systemie politycy mogą po prostu przedstawić projekt ustawy i zobowiązać się nieformalnie, że przegłosują ją zgodnie z wynikiem referendum. Dobra wiadomość jest taka, że w takim układzie można w ogóle nie przejmować się progiem i powiedzieć: „po prostu głosujemy i tak to tak a nie to nie, będzie jak zdecydujecie”.

To może być jedyny możliwy w tej kadencji skuteczny sposób ruszenia ludzkich spraw takich jak #aborcja czy #równośćmałżeńska.

Trzy podstawowe zagrożenia to:

1. Konserwatyści stwierdzają że im to nie wystarcza jako polityczne alibi.

2. #Lewica upiera się że „nad prawami się nie robi referendów” i blokuje cały projekt.

3. Następuje zebranie paru takich tematów w jeden zbiorczy „pakiet postępowy”, po czym całość zostaje utopiona w niekończących się pretensjach o to czy „pakiet” jest wystarczająco „kompletny” i kto został z niego „wykluczony”, i ośmieszające próby dopisywania coraz bardziej odklejonych postulatów.

#polityka

@rcz

Nie wiem czy kojarzysz koncept negatywnej inicjatywy ustawodawczej przez referendum: jeśli w ciągu vacatio legis (plus specjalne reguły dla krótkiego vacatio legis) zbierze się odpowiednio dużo podpisów przeciw ustawie, to vacatio legis jest przedłużane do najbliższej okazji do zorganizowania referendum, i ustawa wchodzi w życie wtedy i tylko wtedy gdy referendum przejdzie.